Other Parenting

Voor Féline

Lief klein meisje van me, klein vergeten meisje soms. Nee, natuurlijk is mama je niet vergeten en zo velen ook niet! Toch is het leven en ons dagelijks leven niet meer om jou heen gebouwd. Niet meer zo intens als het was, vroeger, die 4 maanden lang in 2014.

Die vier maanden lang, dat mama elke dag jouw verse melk kolfde. Dat papa dat dan naar jou toe bracht in het ziekenhuis elke ochtend ver. Met wallen van hier tot Tokio. Zodat de melk met een slangetje bij jou naar binnen ging. We sliepen amper, want we zaten vaak tot laat aan jouw bedje, zodat jij maar sliep, zoveel mogelijk met ons en wij bij jou aan je bedje. Tot het genoeg was en mama en papa zelf instorten rond 22, 23, misschien 24.00 uur. Met een rotgevoel liet ik je dan achter in dat ziekenhuisbedje op de IC. Vaak mocht je nog helemaal geen kleding aan en droeg je alleen een luier en op het einde, toen je nog maar een paar weken te leven had (wat wij toen niet wisten…) toen droeg je wat kleding, maatje 44.

Je sliep dan doordat papa “det vackraste” (het mooiste) voor je zong en mama had jouw hoofdje dan zachtjes vast en jouw speciale speentje was jouw eeuwige steun. Dit gaf je dan genoeg steun om in slaap te vallen, met alle stickers op je lichaampje en alle draadjes naar de machines. De zuurstof pompend naar je longetjes. Wat was je toch een teer popje. Zo klein en zo sterk. Je was zo fel van karakter. Je had zoveel vuur in je. Je was zo dapper schat. Een echte leeuw. Wat was jij sterk en wat wilde jij leven! Wat wilde jij mee naar Zweden met papa en mama. Dat weten we wel, want je ogen spraken de waarheid. Wij wisten gewoon hoe het met je ging, ook al kon je nog geen woord aan ons vertellen. Wij kenden je beter dan iedereen. Papa en mama stond 24/7 voor je klaar. Elke dag weer. Altijd, dacht en nacht. We maakten zelfs zoveel afspraken met de verpleging, dat ze ons altijd mochten en zelfs moesten bellen als er wat was.

Op een gegeven moment, wilde mama echt alles zien en weten. Toen ging mama steeds meer meehelpen denken met wat het beste was voor jou. Toen gingen de ziekenhuismensen ook steeds beter luisteren naar papa en mama, want ze hadden wel door dat wij je zo goed kenden. Toen ging we ook echt samenwerken en samen nadenken over jouw toekomst. Het ziekenhuis in Amsterdam had contact gelegd met een ander ziekenhuis in Nieuwegein. Daar mochten papa en mama kijken en daar zou je heen gaan, want het ging misschien wel zo goed met je dat je van de IC af kon. Toch heb je dat ziekenhuis nooit gehaald liefje. Je bent ook nooit eens mee naar huis gekomen naar Zweden. Je hebt Zweden alleen van binnenin de buik meegemaakt. Tot we op vakantie gingen naar Nederland en mama zo ziek werd dat jij er uit gehaald moest worden. En wel veel te vroeg he? 3 maanden te vroeg. Maar daar was je dan! We hielden wel meteen van je. Dat weet je wel he. Nu nog. Nu nog veel meer.

Mama vertelt nog graag over jou en gelukkig zijn er mensen die naar jou vragen en ook willen luisteren naar mama. Papa ook en papa vertelt ook nog soms met tranen over jou. Opeens zag hij van de week jouw gezichtje in je broertjes’ gezichtje. Want jouw kleine broertje is nu nog veel groter dan jij ooit bent geweest. En toch zien we jou nog in hem. En ben jij toch altijd nog bij ons. En ben je een van ons gezin.

Nu moet mama soms jouw broertje naar bed brengen en hoe moeilijk is het dan om te bedenken dat jij nooit in jouw bedje lag. Dat jij nooit bij mama en papa thuis in je bedje was. Nooit in je kamertje. Je hebt niet eens alle cadeautjes gezien die wij allemaal hadden gekregen voor jou. Die heeft mama toch maar bewaard en sommige speeltjes, daar speelt jouw broertje nu maar mee. Maar al die roze kleertjes staan daar maar op zolder. Nog nieuw met het kaartje er aan. Wat moet mama er toch mee?

Waarom mocht jij niet mee met ons, meisje? Was het licht boven zo mooi? Was jouw plekje daar zo helder? Was je te mooi voor deze aarde? Was jouw plekje daarboven dan, om ons hier te beschermen soms? Ging je naar alle familie die ons al verlaten heeft? Wat zie je allemaal daar boven meisje? Klein klein klein groot meisje van me. Weet dat ik trots op je ben. Weet dat jij pas echt hebt laten zien wat leven en vechten is! Elke ademteug die jij nam, daar heb jij hard voor gevochten. Nu ben jij in mama’s hart en moet mama elke dag weer vechten. Elke dag vechten om er wat van te maken zonder jou hier in mijn armen liefje. Dat vechten houdt nooit meer op denk ik. Hoe kan ik ooit accepteren dat jij voor altijd uit mijn armen gerukt bent? Hoe kan ik ooit mezelf niet afvragen hoe groot jij geweest zou zijn? Hoe kan ik stoppen met afvragen wat voor leuke spelletjes jij had gespeeld met je kleine broertje… en hoe jullie samen gelachen zouden hebben.

Ik weet zeker dat jij zoveel van je kleine broertje zou houden. Net zoveel als mama houdt van haar kleine broertjes.

Natuurlijk is het leven niet perfect en draait het leven niet om mij. Wist je dat de wereld pas echt heel groot is, liefje? Jij was maar een heel ini-mini-stukje daarvan. Voor ons was je alles. En zo missen er heel veel mensen een heel bijzonder stukje. En toch moeten we door zonder jou en toch moeten we leven zonder jou. Je bent er wel, maar toch ook niet.

Wist je dat jouw kleine broertje heel goed voor mama zorgt? Hij maakt mama altijd heel erg blij. Mama doet ook alles voor hem, net zoals mama altijd voor jou alles heeft gedaan. Dat is nou juist het jammere he? Mama heeft alles gedaan en toch ben jij niet bij mij gebleven. Mama mocht dit niet winnen. Jouw laatste adem weet ik nog zo goed, in mijn armen en papa had mama vast. En toen was je ziel er niet meer. Alleen je lichaampje. En toen hebben we dat maar begraven na een paar dagen. Iedereen moest huilen om jou en ook omdat ze het zelf zo jammer vonden en ook omdat ze het ook zo zielig voor ons vonden.

Ja kleine meid. In die vier maanden heb je maar mooi heel veel dingen bereikt. Het ergste vind ik dat je er nooit echt voor beloond bent, voor je harde werk. Ik heb je nooit echt iets heel moois kunnen geven. Ik heb je nooit mee naar buiten kunnen nemen. Je de zon kunnen laten zien! Je de sneeuw kunnen laten zien. De mooie natuur in Zweden. Je teentjes in een badkuip. Dat is er nooit meer van gekomen.

Voor féline. - www.sofarsosabine.com 1

Jouw CHANEL tas staat er nog kleintje. Die mama kocht net voor dat je in de buik kwam. Die zou jij krijgen schat, dat was jouw tas vast, wist je nog? Ik heb je dat ook verteld he? Ach, wat is een tas? Het was een symbool dat mama jou alleen het allerbeste wilde geven. Wij weten wel dat de liefde die wij elkaar gaven nog veel mooier was he! Daar hadden we die tas niet voor nodig. Jouw lichtje in je oogjes. Jouw verhaal wat je me elke dag fluisterde, door welke stormen je die dag weer ging schat. Jij hebt het allemaal gedaan voor ons en wat zijn we je dankbaar dat jij zo hard gewerkt hebt.

En wat is mama dan toch ook onwijs kwaad. Zo oneerlijk dat zo’n sterke ziel dan niet mag blijven. Jij moest maar iets korts leren, een leventje van vier maanden. Toen mocht je weer naar de bovenwereld, daar waar alles mooi is en bij alle engelen. Daar waar geen pijn en verdriet is. Daar waar er niks minder dan liefde is. Een plek waar we allemaal hopelijk eens heen mogen, als we van alles op aarde geleerd hebben.

Mama moet nog zo veel leren. Papa ook en jouw kleine broertje ook he. Allemaal dingen leren nog. We moeten nog zo veel van het leven genieten ook. Dat proberen we ook en dat is nooit zonder jou schat. Elke dag sta ik met je op en en elke dag ga ik met je naar bed hoor. Jij mag ook bij ons in bed he. Kom er maar lekker bij. En help ons dan te leren waar we nog voor op aarde zijn. Dan kunnen wij straks aan het einde van ons leven zeggen, dat we zo veel geleerd en gedaan hebben. Want alle dingetjes die jij niet meer mocht gaan doen, kunnen wij wel. Dus nu moeten we dat ook maar gaan doen. Doe jij dan mee vanaf een afstandje? Kijk en lach je dan met ons mee?

Stuur je ons binnenkort weer een roze hemel, want dan denken we extra veel aan jou.

Ik hou van je kleintje.

Jouw mama! <3

 

You Might Also Like

6 Comments

  • Reply
    Christa
    2 March 2018 at 08:42

    Recht uit het hart <3 Féline wordt gemist maar nooit vergeten.

  • Reply
    Leny van der Knaap
    2 March 2018 at 09:31

    Ja en zo is het, wel verloren maar niet vergeten en dat zal altijd zo blijven.
    De liefde die zij heeft ontvangen en die er nog steeds is, is ongelooflijk groot.
    Ze was prachtig, zowel uiterlijk als innerlijk, dat heeft ze wel laten zien.
    Jullie mogen echt trots op haar zijn 😘

  • Reply
    Eke
    2 March 2018 at 12:53

    Och, wat raakt je verhaal me! Het lijkt me zo erg om je kindje te moeten verliezen! Je hebt het prachtig omschreven!

  • Reply
    Malou Rouwhof-Beld
    2 March 2018 at 12:59

    Kippenvel… Wat vreselijk dat je haar bent verloren. En wat schrijf je prachtig over haar!

  • Reply
    Marieke
    3 March 2018 at 23:41

    Wat heb je dit prachtig geschreven. Ontzettend verdrietig. Zo erg dat jullie haar zijn verloren. Voor altijd jullie sterretje!

  • Reply
    Verena
    5 March 2018 at 00:09

    Mooi geschreven! Kan me maar een klein beetje voorstellen hoe erg dit moet zijn… Het blijft zo verdrietig :(. Wat ben ik blij dat Mason gezond en wel is! :) x

  • Leave a Reply